Hastane koridorunda zaman durmuş gibiydi. Duvarlar beyaz ve steril görünüyordu ama içerideki insanların kalbinde tek bir ses yankılanıyordu: kalp monitörünün kesintisiz ritmi. Baran, duvar kenarındaki metal banka oturmuş, dirseklerini dizlerine dayamıştı.
Parmakları birbirine kenetli, gözleri yere sabitlenmişti ama zihni ameliyathanenin kapısının ardındaydı. Ramazan ayakta volta atıyor, ara sıra saate bakıp tekrar yürümeye başlıyordu. Derin bir sessizliğin içinde, her nefes, içerden gelecek bir haberin habercisi gibi bekleniyordu.
Köşeden gelen hızlı adımlarla Rojin göründü. Yüzünde endişe, yürüyüşünde telaş vardı. Baran’ın önünde durduktan sonra diz çöküp gözlerinin içine baktı. “Komutanım… Sizce iyi olacak mı? Ahu öğretmen… yaşayacak mı?” diye sordu. Baran başını hafifçe kaldırdı, sesi
